Kar yağmıyor artık
Sessizlik yağıyor
Bir şeyin bitmiş hâli

Gökyüzü boş
Yıldızlar taşınmış
Yerlerine paslı saatler asılmış
Zaman çalışıyor ama
İleri gitmiyor

Rüzgâr esmiyor
Bir cümleyi yarım bırakıp geçiyor
Adını söylemiyor
Ama ben Nazlı’yı yine de anlıyorum

Taşlar kutsal değil
Ayağım sürçüyor
İnanç dediğim şey
Düşerken tutunduğum refleks

Dağlar uzakta değil
İçimde
Ateş yok
Sadece yanmış yerlerin hafızası

Kuşlar kaybolmadı
Ben haritayı yırttım
Yön dediğim şey
Seninle anlamlıydı, Nazlı

Gözlerin ışık değildi
Ama karanlık
Orada kendini tanıyordu
Sesin melodi değil
Bir kapının kapanma sesi
Net
Geri dönüşsüz

Gökyüzü kızıla dönmedi
Ben içimden birini gömdüm
Yaşam mezar olmadı
Ama her şey daha ağır

Şafak
Bir umut değil
Uykusuzluğun bahanesi
Gece adınla inmedi
Ben zaten çıkamamıştım

Bir adım atsaydın
Hiçbir şey düzelmezdi
Sadece
Acı başka bir şekil alırdı

Kül yok
Rüzgâr yok
Son nefes yok
Dramdan tasarruf ettim

Dünya dönüyor
Evet
Ama merkezinde değilim

Beklemiyorum
Bu önemli
Ama gitmiş olman
Hâlâ
Bazı cümleleri kurmamı engelliyor

Ve bu
Aşk değil belki
Ama
Nazlı,
Gerçekliğe en yakın hâli