Yaşanan ömrümün geçip genç çağı
Kışa döndürmüşler yazımı benim
Solmuştur adımın o sevgi bağı
Ayazı dağlıyor yüzümü benim


Bir vakit sevginle çırpınan yürek
Vuslattan don biçip giyinen yürek
Aşkınla çağlayıp övünen yürek
Günbegün ağlıyor özümü benim


Eriyen yüreğim şama benziyor
Gönlüm bir harabe dama benziyor
Göresin gözlerim kimi gözlüyor
Dikmişim yollara gözümü benim


Ne yaman zamansız silinir izim
Eğilir bedenim bükülür dizim
Bakarım ne yaman kırışmış yüzüm
Bir çeken gerekir nazımı benim.


Bilmedim ki nasıl geçti yıllarım
Zerresi kalmamış mutlu günlerin
Saçımda sazımda ağlar tellerim
Yellerde dağıtır közümü benim

Kaderin önünde eğilir başlar
Gözlerden süzülür o sessiz yaşlar
Susar artık diller susar yoldaşlar
Toprak mühürler her sözümü benim.


Biter bu yolculuk diner fırtına
Yüklenir dertleri gönül sırtına
Maziye bakınca küser bahtına
Veda eder yaşam güzümü benim.

01.01.2026 MANİSA