2
Yorum
15
Beğeni
5,0
Puan
86
Okunma
İnsan susunca yürür,
söz ayakta tutmaz artık yükü;
dil yorulmuştur,
kalp devralır yolu.
Bir susuş başlar içimde,
ne isyan ne razı oluş;
yalnızca anlamın
kaburgaya yaslanışı.
Konuşsam eksileceğimi
bilirim;
her kelime biraz daha
geri çağırır beni.
Oysa susunca
gece bile çekilir kenara,
adımlarım
kendini duyar.
Bir dua geçer içimden,
gün görmemiş;
seccade gibi sabırlı,
toprak gibi tanıdık.
Kimse bilmez bu yürüyüşü,
iz bırakmaz;
çünkü insan
en çok susarken menzile varır.
Anlarım sonunda:
Yol sesle değil,
yükle değil,
susarak menzile yürür.
5.0
100% (9)
Cevap Yaz