karanfil kokan sokakta
bir aşağıya
bir yukarıya
oyalıyorum sabahı,

yüzünü bile yıkamadım
uykusuz güneşin
aklımda bir kaç şiirin
unutamadığım mısraları
mırıldanıyor heceler
yetim kedilere şarkı söylüyorum,

kenti azar azar terk ediyor karan_ lık
acelemiz yok
henüz uykusunda kalabalık
kalbimden nefes alıyor ruhum
ilk defa dokunuyor gibiyim aşka
hangi saatten kaldıysa bu duygusallık
şaşırıyor halime esnaf
yanılıyor amaçlarım
saçım başım darma dağın,

yürüdükçe daha da dalıyorum sana
yokluğun hiç yokmuş!! gibi
seni bende taşımak bu olsa gerek
yalnayak kanayan adımları
kopardığım yıldızlarda
uyuşuk bir mevsim
kış atıştırırken
salı günlüğün tenhalarında,

yarına borcumdu şiir
yazılandan fazlası yaşadığım
anlattıkça tüketme korkum seni
seni sevebilmek böyle bir şey
seni bula bilme çabam yaşamak
devreden vakitten sonra
ahir zamana kadar mesela..


karan