4
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
215
Okunma
Köyden geçer çocukluğun sessiz izi,
Harman yerinde savrulur rüzgârla maziler.
Soba başında çıtırdar yoksul ama sıcak geceler,
Kara lastik iz bırakır toprağın kalbinde.
Dereden akar berrak bir çocukluk suyu,
Dağlar suskun, göğe yaslanmış vakur.
Doğanın mis kokusu siner sabaha,
Toprak ana, Esma’yı bağrına basar.
Yırtık, delik çoraplarda üşüyen ayaklar,
Çamurlu elbiselerde saklı masumiyet.
Okul yolları uzun, umutlar kısa belki,
Ama gözlerinde yarına açılan cesaret.
Esma yürür sessizce hayatın içinden,
Yoklukla büyür, onurla dimdik.
O köyde öğrendi kalbi güçlü olmayı,
Sessiz ama derin bir güzelliktir Esma.
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz