Bir han içindeyiz, gelen göçüyor,
Her nefis kafesten tenden kaçıyor.
Hayat bir rüzgârmış esip geçiyor,
Ölüm hayattaki tek ırağındır.
Bu kabir senin de son durağındır.

Bir lokma helâl ye, doğruyu gözet.
Yetim hakkı varsa eyle merhamet.
Kuldan hakkını da sorarlar elbet.
Ölüm bu dünyadan tek firağındır.
Bu kabir senin de son durağındır.

Mezar taşlarında karış toz olur.
Beymiş ağâ imiş hepsi yoz olur.
Dünya yükün zerre misâl tuz olur.
Artık uzak iller tek bucağındır.
Bu kabir senin de son durağındır.

Mal mülk hevesine düşürdün özü,
Hırs ile kararttın her iki gözü.
Toprak söyler artık en sonda sözü.
Yıkılan kol kök dal budağındır.
Bu kabir senin de son durağındır.

Yalan dünya diye boşuna demem.
Gülen göz ağlarmış, dahasın bilmem.
Taht ile taç gelse faydasın görmem.
Hüzün gönle düşen ilk kırağındır.
Bu kabir senin de son durağındır

Ne gençliğe güven ne eyle aman.
Azrail kapını çalar bir zaman
Ölüm hak gelince olmaz el aman.
Hayrın yoksa zerrre bu helağındır.
Bu kabir seninde son durağındır.

Son durak diyorum doğrudur sözüm.
Hesapla kapanır gören o gözün.
Pir-i nur olsun hep ak olsun yüzün,
Bu mevki ve makam tek konağındır.
Bu kabir seninde son durağındır