Ben sana
göğsüne yıldırım düşmüş bir gökyüzü gibi vuruldum,
adın kulağıma değdiği an
içimde bir deniz ayağa kalkıyor
mavisi, köpüğü, dalga dalga sana koşan bütün suyu
tek bir nefeste taşıdım.
Sen geldin
mavi bir çarpma gibiydin,
göğsümün tam ortasına vurup
kalbimi yerinden söken bir ışık.
Kim bilir, hangi rüzgâr taşıdı seni bana?
Hangi ufkun kenarı senin gözlerinde saklıydı?
Ben onları gördüğüm gün
bütün kıtalar yer değiştirdi içimde.
Aşk bizde böyle oldu işte.
Bir gökyüzü aniden ikiye yarıldı,
bir tarafı sen,
bir tarafı ben…
ortasında
rüzgârın bile boyun eğdiği bir mavi çığlık.
Ve o çığlık,
sen gülünce ışıklandı,
ben özleyince büyüdü,
biz sustukça yankılandı.
Şimdi ne zaman adın dudağıma değse
şimşekler iner kalbime…
Çünkü ben seni
aşkla değil
aşkın kendisinin beni çarpmasıyla sevdim.
Hülya Çelik