Aşık 1:
Bana kara diyen dilber, aynaya bir bak hele,
Geceden korkan gönül, nurdan nasıl söz eder?
Ben karayım diyorsan, sevda bende kor hele,
Kara toprak bağrında bin bir çiçek giz eder.

Âşık 2:
Karanlık deyip geçtin, bilmedin özüm benim,
Gece olmasa ay doğmaz, söner miydi sözüm benim?
Siyaha çamur attın, ak sanırsın yüzünü,
Bir kalp tartar adamı, tartmaz boyu posunu.

Âşık 1:
Benim yüzüm karadır, alnım açıktır amma,
Sözüm eğri değildir, döndürmem sağa sola.
Aşkın yükü ağırdır, yüklenmeyen bilmez ya,
Ben yanarım sevdaya, sen bakarsın el ola.

Âşık 2:
Yanmak kolay sanırsın, kül olmadan konuşma,
Ateşten geçmeyene “âşık” deyip yakıştırma.
Ben sevdayı susarak taşımışım yıllarca,
Gürültüyle sevdalı, özü bilmez boşuna.

Aşık 1:
Kara ile ak birdir, gönül terazisinde,
Hak aşkta renk aranmaz, yol bir Hakk’ın izinde.
Dil yarası derindir, saz sözüyle sarılır,
Âşık olan incitmez, incinse de darılmaz.

2025 ! Telif