Gidişinin ardından kaç mevsim geçti saymadım.
Gözlerin hangi denizin kıyısında şimdi,
Yüreğin hangi yabancı kentin sokaklarında kayıp?
Bilmiyorum... Bilmek de istemiyorum artık.
Bana ne kiminle uyandığından,
Hangi şarkıda ağladığından,
Kimin elini tuttuğundan bana ne!

Ben seninle olan "biz"i çoktan gömdüm.
Üzerine en ağır sessizlikleri serdim,
Toprağına bir damla yaş bile düşürmedim.
Şimdi hangi yalanın içinde mutlusun,
Hangi sahte gülüşün arkasına saklanıyorsun?
Bana ne! Benim gökyüzümde senin yıldızın söndü.
Işığını kime saçarsan saç, kimi aydınlatırsan aydınlat;
Benim karanlığım bana yetiyor,
Senin sahte aydınlığın artık bana kör karanlık.

"Özledin mi?" diye sorma sakın, sorma...
Özlem, hak edene duyulan kutsal bir sızıdır.
Sen bende sadece koca bir "hiç" bıraktın,
O yüzden artık ne halin varsa gör!
Kimde tükendiysen onda kal, dönme geri.
Bana ne senden, bana ne bizden...

Yolun açık olsun diyemem ama kapım kapalı,
Artık adın dilimde sadece bir yabancı ezgi.
Adımlarının hangi kapı eşiğinde durduğu,
Hangi omza yaslanıp sabahı bulduğun,
Veya hangi pişmanlıkla uykundan uyandığın;
Artık benim coğrafyamda bir hükmü yok.

Zaman her şeyi unutturmaz, ama her şeyi alışılır kılar.
Ben yokluğuna değil, senin eksikliğine alıştım.
Artık içimdeki o büyük yangın küle döndü,
Savur rüzgarını kime istersen, bana dokunmaz.
Kimin penceresine bakıp iç çekiyorsan çek,
Kimin için şiirler karalayıp yırtıyorsan yırt.

Benim sayfamda ismin çoktan karalandı,
Mürekkebi kurumuş bir masaldan öte değilsin.
Baharların müjdesi başkalarına gitsin artık,
Ben kışın ortasında, kendi içimde ısınmayı öğrendim.
Hangi mevsimin çiçeği olursan ol,
Benim bahçemde senin için bir karış yer kalmadı.

Bir gün bir yerde adımı duyarsan eğer,
Yabancı bir isme bakar gibi bak gökyüzüne.
Çünkü ben o eski "ben"i sende bıraktım,
Şu anki ben, seni tanımayacak kadar özgür.
Bana ne artık hatıraların yükünden,
Bana ne verdiğin sözlerin son durağından.
Herkes kendi yolunda, kendi günahında...
Bana ne senden, bana ne senin bensiz kaderinden.

Şimdi git...
Hangi uçurumun kenarında soluklanırsan soluklan,
Hangi boşluktan aşağı bırakırsan bırak kendini;
Düşerken tutunacağın o son dalda bile artık benim izim yok.
Ben seni içimde öyle büyük bir gürültüyle öldürdüm ki,
Katilin olduğum bu cinayette, yasını tutacak kadar bile sevmiyorum seni.

Bir zamanlar canım olanın, şimdi bir canı olup olmadığıyla ilgilenmiyorum.
Sen bende bittin;
Öyle bir bitiş ki bu, mahşerde karşıma çıksan,
"Tanıyamadım, kimi beklemiştiniz?" diyecek kadar yabancıyım artık sana.

Zemheri olsan üşütmezsin, bahar olsan yeşertmezsin artık.
Bana ne..."

Cemre Yaman