0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
105
Okunma
Bir gürültünün dinmesini beklemiyorum artık,
Zira sessizlik,
Sadece sesin yokluğu değilmiş.
Kendi başına bir varlıkmış sessizlik;
Odanın köşesine çöken,
Tozlarla beraber biriken,
Eski bir palto gibi omuzlarıma binen...
Sözcükler boğazımda asılı duruyor,
Gidilmeyen yolların tabelaları gibi.
Dışarıda hayat akıyor;
Bir korna sesi, bir kuş kanadı, bir çocuk gülüşü...
Hepsi camın arkasında birer sessiz film.
Ben bu sessizliğin içinde,
Kendi nabzımın sesini ilk kez duyuyorum.
Tik, tak...
Zaman değil akan,
İçimdeki uçurumun taşları yerinden oynuyor.
Konuşursam büyü bozulacak sanıyorum,
Susarsam,
Dünya tamamen unutacak beni.
Ama bazen en çok bağıran şeydir,
Kimsenin duymadığı o derin sessizlik.
Hüseyin TURHAL
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
