Bazı aşklar vardır; kavuşmak için değil, insanın içine yerleşip orada yaşamayı seçer.
Adını anmasan da kalbinde konuşur, yüzünü görmesen de gecelerine oturur.
İşte bu, imkânsız bir aşktı. Ve en ağır yanı da buydu.

Onu ilk gördüğünde kalbin hızlanmamıştı.
Aksine… durulmuştu.
Sanki yıllardır aradığı huzuru, yanlış yerde bulduğunu anlamış gibi.

Göz göze gelmemiştiniz bile doğru düzgün.
Ama sen onun yokluğunu, varlığından önce öğrenmiştin.

Biliyordun.
Bu aşk olmayacaktı.

Ama kalp…
Kalp bilmekle yetinmez.

Özlem Bir İsim Taşır

Onun adı geçince içinden bir şey kopuyordu.
Ne bir hatıra, ne bir anı…
Sadece eksiklik.

Özlem böyle bir şeydi işte.
Birine değil, olamamış ihtimallere duyuluyordu.

Sen onunla hiç “biz” olmamıştın ama
her gece kendini “biz olsaydık” cümlesinin içinde buluyordun.

Ve en acısı da şuydu:
Özlemek için hatıra gerekmezdi.
Kalp, hayal ile de yanabiliyordu.

Kimseye anlatmadın.
Çünkü bazı aşklar anlatılınca küçülür.
Bazı duygular, dile dökülünce değer kaybeder.

Seninki öyleydi.
Sessizdi.
Derindi.
Ve imkânsızdı.

Onu uzaktan sevdin.
Yaklaşmadın.
Yaklaştığında kaybedeceğini bildiğin her şeyden uzak durduğun gibi.

Bazen bir mesaj atmadın,
bazen bir bakıştan kaçtın,
bazen sırf onu görmemek için yolunu uzattın.

Ama kalpten kaçamadın.

Zaman geçti.
Günler, haftalar, aylar…

Acı azalmadı ama değişti.
İlk başta can yakan bir sızıydı,
sonra sessiz bir ağırlık oldu.

Ve bir gün fark ettin:
Bu aşk seni kırmamıştı.
Seni derinleştirmişti.

Sevmenin sadece kavuşmak olmadığını,
özlemin de bir sadakat biçimi olduğunu öğretmişti.

Artık onun yokluğu seni tüketmiyor,
sadece sana eşlik ediyordu.

Bir akşam aynaya baktın ve kendine şunu söyledin:

“Ben bu aşkı yaşamadım ama bu aşk beni yaşattı.”

İşte o an anladın.
Derde deva, unutmak değildi.
Kalbe şifa, vazgeçmek hiç değildi.

Şifa, olmayacağını bilerek sevmeyi göze almaktı.

Onu hayatından çıkardın belki,
ama kalbinden sürmedin.

Çünkü bazı insanlar gidilmez.
Sadece yer değiştirir.

Artık özlem seni ağlatmıyordu.
Ama geceleri, içinin bir yerinde
adı fısıldanıyordu hâlâ.

Sen biliyordun:

Bu aşk imkânsızdı.
Ama gerçekti.

Bazı gerçekler,
kavuşmaktan değil
kalpte kalmaktan doğardı.