Gittin..
Ne kadar sustuysam
O kadar çoğaldı adın içimde.
Ardında ne bir veda bıraktın
Ne de suskunluğumu susturacak bir cümle.
Virane bir gönül,
Harab olmuş bir ömür bıraktın geride.
Çiçek açmak varken, bak dolu vurdu ömrüme
Ölmedim.. ama yaşamıyorum da işte.

Ey yar, gittin
Ardında bir enkaz bırakırken
Sen gidişini bahardanmı saydın
Ben ise gönlümün en derin yerinde,
Bir yazgı gibi ,ömrüme kattım seni
Namertçe değil, mertçe sevdim seni.
Bu gönül, dirhem, dirhem tükenmeyi
Senden öğrendi sevgili..
Senden öğrendi bu gönül
Hasreti kuytularda saklayıp susarak özlemeyi.

Unut değmez diyorlar…
İnsan, can bildiği solunu nasıl unutur ki?
Unutmak kolay olsaydı,
Geceler adını sayıklamazdı,
Zaman bu kadar ağır olmazdı.
Bir yar-i bilmeze böylesine canım yanmazdı.
Söylesene..Unutmak kolay olsaydı,
Aşk bu kadar aziz,
Hasret bu kadar cellat olur muydu sevgili ?

Ben seni aklımın estiği gibi değil,
Kalbimin kandığı yerden sevdim.
Ben seni seçerek değil, içimde büyüterek sevdim.
Herşeye rağmen gururumu susturarak sevdim
Kalbimin en derin, en savunmasız yerinde
Canımdan can bildimde sevdim seni.
Ben canıma verdiğim sözümde durdum ama,
Sen aynı gökyüzüne,
Başka hayaller astın sevgili.

Şiir: Gizemce Gizemli Şiirler