yüksek sesle ağlayan bir keder değil de
daha çok içe doğru çöken, insanı ağırlaştıran bir sessizliğe sahip şiire sirayet eden efkarın çağrışımları. ve dahası dinmeye niyeti olmayan ince bir sızıntı gibi adeta.

gün, yaşanmışlıkla dolu hatırlara arasında süzülüyor
hayat, ilmek ilmek işleniyor.
pasif bir kabullenişten ziyade, bilinçli bir yorgunluk hakim.

insan bazen içindeki o seni ele vermesin diye karanlığı uyutur mu,
uyutur.
ve insan bazen hayal kırıklığından değil de umudun yarım kalmışlığından beslenir mi,
beslenir.

efkâr erkencidir hep
daha sabah olmadan çöker insanın yüreğine.
bu çok tanıdık bir histir. daha gün başlamadan yorulmak.

eksik uyanmanın adıdır efkar.
eksilenin ne olduğunu bilmeden eksik kalmaktır.
uyandığında hâlâ rüyasında üşümektir.
insanın güne bir parçasını geride bırakarak başlamasıdır.
aynaya eksik bir yüzle bakması,
kalbin saatinin hayata geç kalması,

sanki içinden bir cümle düşmüş gibi konuşmak
hayatın sesini kısmak zorunda kalmak,
içinin bir odasını hep kilitli bırakmaktır.

eyvallah Taylan ustam.
saygı ve selam olsun güzel ruhunuza.