en az vita tenekesi kadar paslanmıştı altındaki anahtar
en son kim bırakmış olabilir dedi içinden
-belki de ben..


eskisi gibi sol eliyle kapıya abanıp
sağ eliyle açtı

kapı gıcırdamaktan çok gacırdamaktaydı

üç basamaklı beton merdivenden iki adımda çıktı
çocukken de öyle yapardı..


gözlerini kapayıp
anıları soludu bi müddet


ocaktaki keşkeği
salonda serili tarhana
közde pişen posulu..


gözlerini açıp bir kaç adım attı salonda
bitecek gibiydi sanki
bir kaç adım sonunda


bu kadar küçük olamaz dedi içinden
çünkü koştur koştur bitmezdi
yorulurdu eskiden


sağdaki oturma odasına girdi sonra
solda ocak
sağında çift kişilik divan
köşede tahta raf üstünde tüplü televizyon


sanki eliyle vursa çalışacak eskisi gibi
siyah beyaz anıları karıncalı da olsa çekecek anten


az sağ yap
biraz sol
şimdi tamam ayten

dedi içinden..