Halk edebiyatının köklü anlatı geleneğini bugünün duygusuyla buluşturan güçlü bir yakarış gibi olmuş şiiriniz kıymetli dost..
Her bendin sonunda yer alan “ben…” söyleyişi, şairi geçmişin efsane aşıklarıyla özdeşleştirerek hem aşkın büyüklüğünü hem de çekilen çilenin ağırlığını simgelemektedir..

Mecnun’dan Kerem’e, Tahir’den Ferhat’a, Köroğlu’ndan Yunus’a uzanan bu çizgi; aşkın, sadakatin, çilenin ve hakikat arayışının tarih boyunca değişmediğini hatırlatır. Şair kendi derdini anlatırken aslında tüm zamanların dertli gönülleriyle aynı halkaya dâhil olur.

Sözlerin yalınlığı, söyleyişin içtenliği, benzetmelerin halkî kuvveti şiiri hem bir ağıt hem bir hikâye hem de bir yakarı hâline getirmekte..
Gurbette olmanın ıssızlığı, sevdiğin yüzün gülmemesinden doğan keder, insafsızlığa, vefasızlığa duyulan isyan; hepsi klasik halk şiirinin kadim sesini günümüze taşımaktadır...
tebrik ediyorum.
saygılar..