1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
98
Okunma
Sen deniz… ben gök mavisi.
Aynı renge sahibiz,
aynı güzelliğe.
Hep birbirimize bakar dururuz,
gözlerimizin içine.
Ben kendimi sende,
sen de kendini bende görüyorsun.
Sessizce özlemleşiyoruz,
dilsizce hasret gideriyoruz.
Güneşin altında
prangalar yakıyoruz.
Ama yine de uzağız birbirimizden.
Sana martılar, vapurlar, insanlar konar;
bana ay, yıldızlar, bulutlar.
Sana martılarla vapurlar şarkı söyler;
bana yıldız kayar… bulutlar ağlar.
Derler ya;
gök kızınca şimşekler patlar.
İşte tam o an…
benim düğünümdür.
En çok neyi severim sende, ey deniz?
Kendimi.
Çünkü ben sende kendimi görüyorum;
ay ışığını… yıldızları… yağmurları görüyorum.
Ve en güzeli de… yıldızın kayması.
Bir dilek tutuyorum…
kimseye söylemiyorum.
Söyleyemiyorum.
5.0
100% (2)
Cevap Yaz