Geceyi içime giydirdim
Kolları yıldız, yakası ay ışığı…
Sessizlik, omzuma çöken soğuk bir kanat gibi
Usulca fısıldadı adını.

Rüzgâr, saçlarımdan geçmiş bir hatıra taşıdı;
Belki senindi,
Belki hiç kimsenin
Ama bende yangın bıraktı.

Gökyüzü, siyah bir perdeydi
Ve ben o perdenin ardında
Kaybolmuş bir sır gibi dolaştım.
Adımlarımın yankısı,
Bin yıllık bir kalbin kırığına benziyordu.

Ellerimi uzattım
Boşluk tutuştu
Ve içimde bir kor,
Kendi küllerinden doğrulup
Gözlerime ateş sürdü.

Bir yıldız düştü içime;
Adı yoktu ama acısı vardı.
Ve ben anladım ki
Bazen insan,
gökyüzüne değil,
kendi karanlığına bakınca aydınlanırmış

Kalbim, geceyi saran bir deniz oldu;
Dalgalarım sensiz kıyılara çarptı,
Ama her geri çekilişte
Kumlara senden bir iz bıraktı.

Ve ben
Ne seni unuttum,
Ne kendimi buldum…
Sadece yürüdüm,
Yıdızların sustuğu o sonsuzluğun içinde.
Hülya Çelik



---