Sırtında torbası, elde bastonu
Köyleri gezerdi Derviş Süleyman
Zifiri karanlık korkutmaz onu
Dağları büzerdi Derviş Süleyman..



Sevinip koşardık onu görünce
Elini öperdik şeker verince
Manasız kelime etmez derince
Ummanda yüzerdi Derviş Süleyman..


Nereden gelirdi, kimse bilmezdi
Arkadan konuşup yüze gülmezdi
Gitti mi aylarca geri gelmezdi
Herkesi üzerdi Derviş Süleyman...


Derede oturur, abdest alırdı
Secdeye varınca uzun kalırdı
Yalnızca Rabbi’yle huzur bulurdu
Gözyaşı süzerdi Derviş Süleyman...



Kapalı kutuydu sırları ile
Belliydi ömrünce çektiği çile
Kelime etmeden duranın bile
Derdini çözerdi Derviş Süleyman...



Misafir olmaya hicap duyardı
Ahali kırılır, gönül koyardı
Bir iki lokmayla karnı doyardı
Nefsini ezerdi Derviş Süleyman...



Misk gibi kokardı, nurluydu yüzü
Her daim Allah’tı kelamı, sözü
Uzaktan uzağa dalardı gözü
Dünyadan bizar’dı Derviş Süleyman...