Gece sessizdi. Yağmur, pencereden süzülen damlalarla duygularını fısıldıyordu sanki. Cigdem, elinde yarım kalmış bir mektup, masanın başında oturuyordu. Kâğıtta silinmiş birkaç kelime vardı — “Seni hâlâ seviyorum” cümlesi yarım kalmıştı, tıpkı onun gibi.

Kalbinde hâlâ onun sesi yankılanıyordu. “Bir gün her şey düzelir,” demişti o. Ama günler geçtikçe hiçbir şey düzelmemişti. Sevgi vardı, ama zaman acımasızdı. Onu sevmişti… hem de her şeyine rağmen.

Her sabah aynı köprüden geçiyordu işe giderken. O köprüde el ele yürüdükleri günü hatırlardı hep. Gülüşleri, rüzgârın savurduğu saçları, ellerinin sıcağı… Hepsi hâlâ oradaydı, sadece o yoktu.

Bir akşam, gökyüzü yine ağlarken, Cigdem köprüde durdu. Elinde o mektup vardı, bitiremediği…
Son bir nefes aldı, gözlerini kapattı, kalbiyle fısıldadı:
“Sevmekle bitmiyor her şey… Ama ben, seni sevmekle başladım her şeye.”

Rüzgâr mektubu aldı, uzaklara savurdu.
Ve o an Cigdem anladı:
Bazı sevgiler biter gibi görünür, ama aslında hiç bitmez…
Sadece sessizliğe dönüşür