Bir çocuğun düşlerinde yağmur nasıl yağar, bilir misin?
İnce ince, gümüş ipliklerle örülmüş bir örtü gibi süzülürdü;
her damla bir keman teli, her şimşek bir kuyruklu yıldız.


Vakit dönünce,
derin bir yaranın kavrukluğuna
çöldeki kaktüsün dikenli gölgesi düşer;
güneş, kırık bir ayna gibi parçalanır tenimde,
her parça bir hatıra,
her yansıma bir hançer.


O kavrukluk,
bir zamanlar bereketli bir nehrin yatağıdır:
şimdi çatlak çömlekler,
kırık testiler;
içlerinde hâlâ bir damla suyun hayali titrer.
Toprak kokar yanık ekmek gibi;
rüzgâr, kül taşıyan bir ağıt gibi uğuldar…


unutulmuş bir şarkı değil bu,
mezar taşına kazınmış
yarım kalmış dua gibi
dudaklarımda donuyor;


ve bu kimsesizlik ebediyen benimle,


söyle,
sen bu sonsuz sessizliğin kaçıncı katmanısın?


Ayfer Aksoy