0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
67
Okunma
O kibir, o bitmeyen yüksek ses...
Bir duvar ördün aramızda,
buzdan, şeffaf ama geçilmez.
Sen içeride, kendi hayranlığının sıcaklığında.
Ben dışarıda, donmaya bırakılmış.
Sanıyordun ki, o duvar seni koruyacak.
Oysa sadece seni yalnız bıraktı.
Duvar eridiğinde, elinde kalan sadece
soğuk, sönük bir su birikintisi oldu.
Ve ben, çoktan başka bir bahara yürümüştüm.
Hüseyin TURHAL
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
