Üstad,
senin kelamın, varlıkla yokluğun terazisinde tartılmış sanki,
her mısrada bir “Bir” yankılanıyor;
evren susuyor, harfler secdeye varıyor.

Sen “Bir” diyorsun,
bizde “bin” yankı buluyor,
ama o “bin”in her biri,
senin dediğin o “Bir”in gölgesi kadar bile olmuyor.

Bu çağın kalabalığında,
sen tekliği hatırlatmışsın;
çarşı-pazarda “Ben” satılırken,
sen “Bir”in tezgâhını açmışsın,
üstünde “Fânî mal yoktur” yazan.

Ne güzel de demişsin:
“Elde var Bir...”
Evet, gerisi sıfır olsa ne yazar,
ama sıfır bile senin mısralarında,
“Bir”in yanına konunca mana kazanıyor.

Senin “Bir”in, bir devrim gibi —
kâh gönülde secde,
kâh dudakta tebessüm.

Üstad,
sözün kılıç değil ama kesiyor,
hem kalbi, hem nefsin kalın kabuğunu.
Dizelerin öyle sade ki,
okuyanın ruhunda yankısı, dağdan taş geliyor.

Sen “Bir”i bilmişsin...
Bizse hâlâ “bir şey” sanıyoruz her şeyi.
Kalemin var olsun,
zira senin yazdığın her harf,
varlıkla yokluk arasında duran bir sır perdesi gibi:
kaldırıldıkça aydınlık artıyor.