3
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
211
Okunma

Kapılar kapandı,
içeriye yalnızlığın sesi doldu.
Bir nefes bile sorguya çekiliyor artık,
bir düşünce bile suç sayılıyor.
Gökyüzü görünmüyor burada,
ama rüzgârın yönünü hâlâ hissediyorum.
Bir umut var — ince, sabırlı,
her gece taş duvarın altından sızıyor.
Kalemim kırık,
ama sözcükler hâlâ direniyor içimde.
Susmak bile bir direniş bazen,
çünkü sessizlik bile korkutuyor onları.
Biliyorum,
zamanın adaleti geç gelir,
ama geldiğinde
en ağır kapılar bile kendiliğinden açılır.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.