0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
49
Okunma
Üşüyorum.
Ne kışın ayazı bu, ne de penceremde unutulmuş bir cam kırığı.
İçeriden geliyor soğuk, ta derinden.
Parmak uçlarım karıncalanıyor,
Sanki her sinir ucumda
Bilinmeyen bir buz kristali büyüyor.
Oysa hava ılık, dışarıda
Güneş
Utangaç bir misafir gibi
Duvarları yalıyor.
Ama ben
Burası, tam da bu an,
İçimde bir yerlerde
Koskoca bir boşluğun rüzgarını ağırlıyorum.
Bir anı mı firar etti, yoksa bir söz mü
Askıda kaldı? Bilmiyorum.
Titrek bir gölgeyim,
Kendi yakamı tutuyorum sıkıca,
Ama o titreme, o ince sızı
Ne yorgan tanıyor, ne de sıcak bir kucak.
Sadece üşüyorum.
Var olmanın
Ya da belki de artık
Yok olmaya başlamanın
Sessiz, beyaz soğukluğu.
Bir türkü başlasa diyorum,
Unutulmuş bir ateş yaksa kelimeler,
Belki o zaman erir,
Bu donmuş
ve adını koyamadığım acı.
Hüseyin TURHAL
