Huzur Dergâhı

Huzuru aradım, hep adım adım,
Kâinat içinde bulamadım.
Bazen bir ağacın kuytusunda,
Bazen kimsesizliğin uykusunda...

Nihayet erdim o eşsiz sırra,
Huzuru buldum, çıktım huzura.
Diz çöktüm Mevlâ’nın dergâhında,
Dermanı gördüm her bir duada.

Ben anlattım hep nefes nefese,
Sabırsızca düştüm her bir hevese.
O ise dinledi, sonsuz sabırla,
Sarmaladı beni nuru, hayrıyla.

Bazen haddim aştım, sesim yükseldi,
Bazen utancımdan dilim lal geldi.
Kâh öfkeyle yandım, kâh sustum kaldım,
O’nun sükûnetine hayran uyandım.

Olmayanı istedim, olanı attım,
Dertleri edepsizce O’na fırlattım.
Bazen güldüm sinsice, bazen ağladım,
Kendimi yine kendime şikâyet bağladım.

Ben sabırsızca döktüm içimi,
O, Sabûr ismiyle sildi kirimi.
Huzuru buldum o ulu dergâhta;
Ben anlattım durmadan, O dinledi sabırla.