geceydi…
soğuktu…
zemheri
korku filminden çıkmış zombi’ler gibi
dört bir yandan kuşatmıştı şehri

sokakta kimileri lahana gibi kat kat giyinmiş
kimi de soğuğa nispet yapar gibi
bere kaşkol ve eldiven üçlüsüyle
şık bir kombin oluşturmuştu kendine

bense odamdaydım
tek kadeh
tek tabancaydım
yalnızlığın ıssız karakolunda
kurşun geçirmez bir özlemle
sensizliğin nöbetini tutuyordum

sensizlik dediğime bakma
tepeden tırnağa sen doluydum
sen kış güneşi gibi içimi ısıtıyor
zarif bir kuğu gibi dans ediyordun
içimin buzlu nehirlerinde

paha biçilmez bir an’dı
öyle gerçektin ve
öyle davetkar bir gülümseme vardı ki yüzünde
nefesimi bile ölçülü alıyordum
sen ürkmeyesin diye

o an
bir yol bulabilseydim sana giden
bir tünel…
bir geçit…
en kallavi uçuruma gözü kapalı koşar
aşılmaz denilen en sarp dağı
yalın ayak aşardım

İncil’e, Zebur’a, Tevrat’a ve Kuran’a
and olsun…
dün gece öyle özlemiştim ki seni
bir yüz görümlüğü görebilmek için
razıydım o kulübede çatır çatır donmaya

cennetine değil cehennemine bile girmek için
razıydım ruhumu şeytana satmaya.