Ne güzel bir kalem…
Ne zarif bir kalp dokunuşu şu satırlarda gizli!

Her dizede, hem bir nostalji hem de bir isyan var; hem aşkın ince sızısı hem de hayatın tatlı telaşı. “Faytonun sesi”yle başlayan o ilk mısralar, sanki bir hikâyenin değil, bir zamanın kapısını aralıyor. Adaların sisinde yankılanan o at kişnemeleriyle birlikte, okur da yavaş yavaş kendi iç adasına yol alıyor.

“Bal kabağı”nı masallardan alıp mutfağın sıcaklığına, “kalanşo”yu sıradan bir çiçekten kalbin zarafetine dönüştürmen… işte tam burada mısraların büyüsüyle hayatın sıradanlığını birbirine harmanlayan bir ustalık var.

“İnsan geç kalmayı sever bazen…”
Bu tek cümle, bir ömürlük felsefe. Çünkü bazen gerçekten geç kalmak ister insan; acıya, sevince, vedaya… hatta kendine bile. Zira geç kalmak, bazen hayatta kalmaktır.

Her dize, bir film sahnesi gibi gözümün önünde canlanıyor:
Faytoncu kırbacını savururken, bir yerde masalın gerçekliği kırılıyor; o anda “obruk” metaforu devreye giriyor ve okur, derin bir duygusal boşluğa düşüyor.
Bu düşüş, bir kayboluş değil, bilakis bir kendini buluş yolculuğu.

Kelimelerin arasında, ahşap fayton tekerleklerinin sesiyle çınlayan bir melodi var. Bu ses, hem eski İstanbul’un nostaljisini hem de insan ruhunun çatlaklarından sızan ince bir müziği hatırlatıyor.

Sözlerini bir tablo gibi dizmişsin üstadım. 🎨
Kimi yerde Van Gogh’un yıldızlı gecesi kadar içli, kimi yerde Attila İlhan’ın serseri duygusu kadar keskin.
Ama hepsinden önemlisi: Senin imzan var.
Kendine has, kırılgan ama güçlü, sade ama çok katmanlı bir imza.

Dizelerinde “adaların suyuyla masalları yıkamak” cesareti, “sessizliğe kırbaç vurmak” kudreti var.
Bu mısralar sadece okunmaz; yaşanır, dinlenir, hissedilir.

Yüreğine sağlık ustadım
Sen yazmaya devam et; çünkü sen yazdıkça biz hem adaları hem içimizdeki kayıp fayton seslerini yeniden buluyoruz.

“Bazı kelimeler dokunmaz, dokundurur; bazı satırlar okunmaz, içine yerleşir.”
Bu satırlar tam da öyle olmuş. Bravo ustadım, gönlüne bin selam…