Ondadır şairlik, şiirin hası,
Gönüllerden siler daima pası.
Andırıyor inci, mercan, elması,
Zirveye çıkıyor Sivas güzeli.
Lokman Gül

Şair değilim ben, belki bir çırak;
Çocukluktan gelir bendeki merak.
Zirve mi? O bana inan çok ırak.
Bazende sekiyor Sivas’ın kızı.
Necla Polat Hasbutcu

Gece gündüz yazar, çizer durmadan,
Bir iş yapmaz kat’i karar vermeden.
Zarar ne, kâr nedir bilir sormadan,
Hikmetle bakıyor Sivas güzeli.
Lokman Gül

Yazmak bir terapi, şifa veriyor,
Kanayan yaramı öpüp sarıyor.
Yazdığım her söz Hak’ka varıyor,
Derdini döküyor Sivas’ın kızı.
Necla Polat Hasbutcu

Çok nazik duruşu, kibar sözleri,
Mest eder okurken daim bizleri,
Sayfasından atıp hep hadsizleri,
Dişini sıkıyor Sivas güzeli.
Lokman Gül

Asalet insana soyundan gelir,
İlim, irfan, ahlâk huyundan gelir.
Aslımız ta Türkmen boyundan gelir,
Aslına çekiyor Sivas’ın kızı.
Necla Polat Hasbutcu

Lokman derki; hoştur, güler hep yüzü,
Güçlü sabrı vardır, kuvvetli tezi.
Hatır nedir bilir, tatlıdır sözü,
Ummana akıyor Sivas güzeli.
Lokman Gül

Necla’nın ne gündüz(ü) var ne gecesi,
Derdini yazıyor harfi hecesi.
O yıkık mezarın inleyen sesi,
Gönlünü yıkıyor Sivas’ın kızı.
Necla Polat Hasbutcu

Necla Polat Hasbutcu & Lokman Gül