KÜLLERİM

Öldür beni kırık kalp,
Bıraktığın ıssız dünyanın ortasında.
Halen kokun geliyor içime,
İçim yanarken sensizlikten,
Küllerim kayboluyor gecenin içinde.
Ve yorgun beden, özgür ruh;
Seni sen ile soruyor bedenimin içinde.

Bir de gündüzlerimi sor yakan güneşimde,
Küllerim savrulmuş özgür rüzgâr pençesinde.
Sonsuz kâinat içinde zerre zerre gezinirken,
Yorgun yürek tebessümünle yeniden Hay olmuş.
Tebessümünle sarhoşluğun zirvesinde,
Gelmesini istemeden gecenin;
Batmadan güneş, doğusu sanki gecenin...

Seyyah olmuş kâinatta ki küllerim.
Artık ne mekan belli, ne de gidilen yol,
Zerremde gizli binlerce ah, binlerce yol...
Vuslatın demiyle yandıkça her bir yanım,
Küllerimden doğan nurla aydınlanır canım.
Bir garip seyyahım şimdi sonsuz boşlukta,
Yokluğun varlığa dönüştüğü o muazzam sarhoşlukta;
Küllerim sustu, şimdi her zerrede adın okunur.