​Köy Arabası

​Hazan Rengi Tahtalar, Kederli Bir Gıcırtı
​Dört tekerlekli bir dünya, iki öküzün çektiği,
Çamura, taşa batmış, yorgunluğu biriktiği.
Ne asfalt tanır, ne mola, ne de şehir lüksünü,
Sırtında taşır durur, köyün bütün yükünü.
Güneşten rengi solmuş, ahşabı yarılmış,
Her çivisi, her urgu, bir yaşanmışlık sarmış.
Eskiden kalma bir ses, demirden bir gıcırtı,
Her dönüşünde yankır, ovaların ağıtı.

​Sabahın kör karanlığı, daha horoz ötmeden,
Ahırın loşluğunda, o meşakkatli beden,
Boyunduruğa koşulur, sabırla, ağır ağır,
İki kocaman gözde, bin yıllık yorgunluk var.
Ne zaman şafak söker, ne zaman iner duman,
Hep aynı yerde durur, bekler koca kahraman.
Tekerlekler çevrildikçe, toz kalkar, toprak uçar,
Bir ömür taşır durur, ne bir sitem eder, ne kaçar.
​
Tarladan Pazara, Bir Köprü Kurar Sanki
​Kimi zaman ekin taşır, sarı, altın başaklar,
Tane tane dökülür, yol kenarı topraklar.
Kimi zaman saman yükü, göğe değen bir dağdır,
Üstünde uyur kalır, yorgun, masum bir bağdır.
Karpuz, domates, biber; ne varsa toprak vermiş,
Omuzlar, beli bükülmüş, çarığı yıpranmış, sermiş,
Hepsini şehirliye ulaştırır, usul usul,
Arada durup dinlenir, gölgesinde bir çul.

​Köylünün alın teri, sevinci ve tasası,
Hep onun kasasında, o ahşap arabası.
Düğün olur, o taşır gelini, çeyizleri,
Cenaze olur, o götürür son izleri.
Köyden kente gideni, gurbetçinin hediyesin,
Okula giden çocuğun, elinde küçük nesnesin,
Hepsine şahit olur, sessiz, derinden, tek başına,
Binlerce hikâye sığar, küçücük bir tahtasına.
​
​Yağmur yağar, çamur olur, diz boyu su birikir,
Öküzler yorulur da, araba asla devrilmez, dik durur.
Kış gelir, kar bastırır, yollar kapanır sanırsın,
Ama o, çatırdayarak, inatla yol alır, tanırsın.
O tekerleğin sesi, o gıcırtı ve tıngırtı,
Köyden kopup gidenin, kalbinde büyük sızı.
Gurbet elde duyulsa, o tanıdık melodi,
Hemen canlanır gözde, köyün hasret kederi.

​Şimdi modern çağ geldi, traktörler geçti onu,
O eski yolların da, bitmiş oldu sonu.
Kenarda paslanıyor, sessiz, hüzünle durur,
Sanki bir destan bitti, eski bir anıyı korur.
Ama her rüzgar esişi, kuru otları savurduğunda,
O eski köy arabasının ruhu canlanır ovada.
O, sadece bir araç değil, bir kültürün yadigârı,
Taşımıştır binlerce yıl, bu toprakların baharı.
​