Bir adım çekilir bütün sesler geriye,
Yatağında erirken tenin, bir kar tanesi.
Doktorun cümlesi düşer, cam bir küreye,
Ve dünya ikiye bölünür: EVVEL ve SONRA.

Gözlerin, ki bir çocuğun sorusu kadar berrak,
Şimdi bir resme takılı, solmuş bir yaprağa bakar.
İçinde bir fırtına kopar, ama dudakların susar,
Acı, bir hançer değil, yavaş yavaş işleyen bir pas.

Annenden kalma bir eşya, bir tarçın kokusu,
Tutunacak en sıradan şeyler yığını.
"Öylece dur," der gibi geçen her kare,
Sanki zaman, acımasız bir tanık, odanın ortasında.

Bir damla ilaç, soğuk bir demir kapı,
Umut, bir serap gibi titrer uzaklarda.
Ama bir el sıkar usulca avucunu,
O el, sevdadır… Bitti sanılan her şeye rağmen.

Ve ağlar yağmurlar, sen camdan bakarken,
Her damla, gözyaşıdır senin için dökülen.
Bilinir ki; en amansızı bile bu dünyanın,
Sevginin karşısında, bir avuç tozdur aslında.