Güz yapraklarının arasında buldum seni
Eylül rüzgarında ayrılmıştın dalından
Korkuların vardı
Narindin yinede
Sade ve cezbedıcıydı tenin
Dokundukça dokunasım geliyordu
Düştüğün yerde sevdim seni
Yaraların vardı iyileşebilecek
Sevilmeliydın daha bir sarmalıydım acılarını

Kıyamet der gibi bakıyordun gözlerime
Oysa başlangıclarımız olacaktı
Sen yeniden filiz vetecektın avuçlarımda
Suyunu pamuklarla arıtmalıydım
Sana değecek hiç bir damla üzerinde iz bırakmamalıydı
Yaralarındaki merhem kadar şifalı olacaktı dokunuşum
Götürdüğüm yer toprağın kadar sarmalıydı bedenını
Yabancı hissetmeyecektın
En güzel yerine bıraktım yüreğimin
İstediğin kadar sana dönüşecektim

Çünkü ben seni kederden değil,
Nefesten örülü bir zırha sardım,
Şimdi hangi rüzgâr eserse essin,
Ben senin dalın olacağım.
Aç hadi gözlerini;
Bak kıyamet dediğin o karanlık,
Benim ellerimde şafağa durdu.
​Yaraların gülüşümdür artık,
Ve prangalarından kurtulmuş bir sevda gibi;
Köklerin yüreğimde,
Sürgünlerin ise gökyüzündedir.
​