Yaşam Mücadelesi

Yaşamak bir kavgadır,
Ekmek için, nefes için, umut için…
Her gün yeniden yanmak,
Yeniden susamak, yeniden doğmaktır.

Bir çocuk düşlerim
Çıplak ayaklarıyla taşların üstünde kanar;
Her adımı yoksulluğun çığlığıdır,
Her yarası ekmeğin eksilişidir.

Taşlar soğuk, taşlar serttir,
Ama en çok da insan kalbinin taşlığıdır.
O küçücük ayaklarda
Koca bir milletin acısı saklıdır.

Kanayan o çocuk aslında hepimizdir:
Annesinin duası,
Babası olmayan sofranın sessizliği,
Ve ekmeğe uzanamayan ellerin türküsüdür.

Bir anne görürüm:
Avuçlarında ekmeği çoğaltmaya çalışır,
Gözyaşını saklar,
Çünkü açlığa gözyaşı yetmez.
Bir işçi bilirim:
Alın terini toprağa, demire, taşa döker;
Omuzlarında taşır koca bir dünyanın yükünü,

Anlarım ki hayat,
Çırpınmakla sevmek arasındaki ince bir sızı;
Bir yanın düşerken,
Öte yanın tutunmaya çalışır.
Sevgi kanat olur,
Acı zincir olur,
Ve insan bu iki uçurumun kıyısında
Her gün yeniden sınanır.

Yaşamak;
Yıkılsa da dünyan,
Küllerinden doğrulmak demektir.
Ağlarken gülümsemek,
Karanlıktan ışık derlemek,
Yaradan direniş büyütmektir.

Bil ki ;
İnsan acıya yenildiği yerde tükenir,
Ama acıyı söze döktüğü yerde dirilir.
Çünkü yaşam mücadelesi,
Sadece hayatta kalmak değil;
Yaralı yüreğini sevgiyle diri tutmaktır,
Ağıtını şiire çevirmektir,
Karanlığına türkü yakmaktır…

S.K.