0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
33
Okunma
Kimse içimdeki denizi görmedi.
Kıyıdan baktılar bana.
Sessiz dediler.
Güçlü dediler.
İyi dediler.
Sonra çekip gittiler.
Kimse suyun altına eğilip bakmadı.
Çünkü insanlar çoğu zaman derinliği değil, görünen yüzeyi seviyor.
Oysa içimde yıllardır
fırtınaları büyüttüm ben.
Batan gemileri sakladım.
Adı unutulmuş limanları taşıdım.
Bazı geceler dalgalarım göğsüme vurdu.
Bazı sabahlar kendi sesimle uyandım.
Ama anlatamadım.
Çünkü bazı acılar söylendiğinde küçülüyor.
Ben onların büyüklüğüne saygı duydum.
Şimdi dönüp bakıyorum da, ardıma
kimse denizime hayran olmadı.
Dalgalarımdan şikâyet ettiler.
Kimse derinliğime inmedi.
Yüzeyimde kayboldular.
Ve ben,
kendi kıyılarıma vuran sesleri dinleyerek
yalnız başıma öğrendim
nasıl okyanus olunduǧunu....
Sibel KILIÇ...
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
