Siyah Örtü, Beyaz Kalpler

Siyahlara bürünmen yasından mıdır?
Yoksa insanlığın uzun kışından mıdır!
Canlı bir münzir miydin, tuğla tuğla taştan,
İbrahimler, İsmailler mi el sürdü, inşa edilirken baştan?

Hasretin gönlümde, ateşin bir kor.
Başımı koysam avuçlarına, kalbime dokun, hatrımı sor.
Dönsem sabahlara kadar mis kokulum etrafında.
Aşkımın menşei nedir, bilmem ki; fışkırır Kaf Dağı’nda!

Senden çıkarmasalardı, çıkmazdım, dedi Hz. Ahmed.
Kaç sefer gözyaşlarını sildin, dedin: Rabbimiz Samed.
Öyle bir kul idi ki, ebedlere kadar yağdet!
Ey Rab! İzine yüz süren şu Muradları da affet.

Halimiz Sahibimize ayandır ayan.
Fizan’dan seni özleyen de var, var elbette başucunda ayağı kayan.
Nice seslere şahidsin, nur akan Altın Oluk.
Bizlere de bir nefes ol, bir nefha, bir soluk.

İnsanlık sana gelmekte yıllardır oluk oluk.
Ne ifritten çağ, bir yanı bahar, bir yanı soğuk.
İçinden fışkıran ab-ı hayat, tertemiz çağlayan,
Seni görenler, hep sevinç ile ağlayan.

Murat Kerem