Zaman hatıraların sarkacında
İçimde sararan mektubun kenarlarına basa basa geçiyor
Aynada ki yaşlı çocuk silüetini andıran yüzümde
kırık cümleler
eksik bakışlar ve genzimde yuva yapmış “keşke” anlatır hikayemizi
dikiş tutmaz dudak çizgilerimin
sökük yerinde üşür öpüşünün titrek yankısı
sıcacık hislerle
yıllanmış kelimelerle yazılmış
vedanın kokusu
hiç mi solmaz kurumaz mı kanayan kalemimin mürekkebinde


Anladım ki uyumak rüyaları yaralar bekleyişi ise sadece erteler
uyandığım her sabah
başka bir hayalle anımsadım yüzünü
Biliyorum gelmeyeceksin ve anladım kabullenmemek eksilmektir
Ama neylersin yağmur damlasının kalbi bile adını zikr eder
ve gökkuşağı hala gözlerini resmeder
kaderle hesaplaşmak haddim değil haşa
yeterince payımı aldım yanılgılardan
Ama neylersin
birlikte sustuğumuz şarkılar
altını çizdiğimiz cümleler
fincanda kalan iz
hala duruyor silinmiyor geçmişin tortusu ilk günkü gibi aklımdan



Umut tütün gibi yanıp eksilirken nefesimde
İmkansızca bir taşın içinden topraksız yeşerecek çiçeği bekledim senelerce

Sende gelmedin
Taşta çiçeklenmedi


Sen bilemezsin
Gelmeyecek bir ihtimalin gövdesine yaprak yaprak dökülmenin ne olduğunu
Sen bilemezsin cancağızım
Beklerken insan duvar gibi yaşlanır
yüzü çatlar
sesinin sıvası dökülür
gözlerini küf kokulu rutubet sarar
Kendine sorduğun oluyor mu
Ebedi sürer mi ki gölgenin derinliğine düşmüş akşamın durmadan kendini tazeleyen umutlu fısıltısı?


Uçurum gibi uzayıp giden gecede
bakışlarımın tavanında asılı sarkmadan duran perdeye vurur mu tekrardan
aydınlık bir düşün yansıması?
Unuttun mu sevgili
Soğuyan kahvenin telvesi bile usul usul düşer dibine
boğulur kendi içresinde
Üşümeye başlar senin sıcaklığını usul usul üzerinde kaybeden evde ki her şey
istifini hiç bozmadan
Bir mezarı andırırcasına
bekler yorgun misafirini tozlu yatak
kapı menteşeleri gıcırdamaz
paslanır kilitler
takvimden düşer
tesbih taneleri misali
birbirine benzeyen ayrılık ayracı yapraklar
Pencere pervazını yuva yapar
mecalsiz içinde kalan son dualar
kendini affetmeyen
suya toprağa küskün
solgun dal gibi
ölür yürek sessizce kimsesizce kendi şiirinin dizelerinde..


Fırat Yetiş
Ankara
03.08