Yol arkadaşım...(Serbest)

Uzun bir yolculuktu, şu hayat dediğin,
bazen fırtınalı, bazen sessiz bir liman.
Adımlarım yorgun düştüğünde anladım:
Bir el gerekmiş, bir sıcak dokunuş,
bir ses, fısıldayan: "Yalnız değilsin..."

Sonra sen geldin o güneşli günlerden birinde.
Sırtında rüzgârın hikâyesi,
gözlerinde denizin sonsuzluğu vardı.

Konuştukça anladım, kelimelerden öte bir bağ bu.
Suskunluklarımız bile anlamlıydı,
gecenin en karanlık anında yakılan bir ateş gibi...
Hatırlar mısın dostum, o dağ başındaki karı?

Ayaklarımız donarken,
içimiz ısınmıştı kahkahalarla.
Şimdi dönüp bakınca, her bir iz,
her yokuş, her iniş seninle daha anlamlı.

Bazen yollar ayrıldı vsandık,
daraldık, içimiz sıkıştı,
ama bilirdik: ipler asla kopmazdı.
Görünmez bir bağla bağlıydık,
tıpkı bir ağacın kökleri gibi toprağa.

Sözlerin bazen bir nehir gibi akardı:
Coşkulu, berrak, ruhumu besleyen.
Bazen de bir fısıltı olurdu,
en derin sırlarıma ayna tutan…
Seninle öğrendim; susmak da bir dildir.

Kaç bahar geçti, kaç yaprak düştü ağaçlardan...
Ömür dediğin bir rüzgâr, savurdu bizi.
Kimileri geçip gitti kapımızdan,
kimileri gölge olup kayboldu ardından.

Ama sen…
Sen her fırtınanın ardından dimdik kaldın.
Ne malda gözüm oldu, ne mülkte.
Bir tek dostluğu servet saydım ömrümce.

Paylaştığımız her an bir inci tanesi,
gönül sandığımda sakladığım,
değeri paha biçilmez bir hazine…

Akçay’ın rüzgârı saçlarını okşuyor mu hâlâ?
O deniz kokusu, o dağların serinliği…
Bil ki, buralardan yüreğimin en derininden
Bir selam var sana: Dostlukla yoğrulmuş.

Ne yaz, ne kış...
dostluğumuz hep bahar.

Biliyorum, yol uzun daha;
belki nice virajlar bekliyor bizi.
Ama sen yanımda isen, yol arkadaşım,
gözüm kapalı yürürüm korkmam.
çünkü bilirim:
Bu yol, dostluğun yoludur...

Hasan Belek
10 07 25
Akçay