İnsan Dediğin..

bir gün,
aynaya baktım da göremedim kendimi.
gözlerim yerli yerindeydi,
ama bakmıyordu artık.
sanki yeryüzünden silinmişti
“ben kimim?” sorusunun cevabı.

bir kalabalığın ortasında
yüzümle yürüyordum,
ama içim bir kıyıda,
dalgalarla taş çarpışıyordu.
her adımımda biraz daha
yabancılaşıyordum kendime.

zaman,
bir anne gibi büyüttü beni,
ama bir cellât gibi susturdu sesimi.
ne ağlamam duyuldu
ne gülüşüm hatırlandı.

insan dediğin,
bir yürek değil mi zaten?
kırılır, kanar, ama
yine de bir başkasına siper olur.
kimse anlamaz bazen
bir tebessümün arkasındaki yangını.
ne fırtınalar geçer,
tek bir "iyiyim" kelimesinin içinden.

bir duvar var içimizde,
yıkılsa da gürültüsüz,
tozu her yana dağılır:
anı olur, pişmanlık olur,
hatta bazen bir dua olur.

yürür insan,
ama nereye?
en çok kendinden kaçar,
en çok kendine koşar.
bir bakarsın,
sevdiğini özlersin;
bir bakarsın, kendini özlemişsin.
en zor olan da odur zaten:
kendine varmak,
kendini affetmek.

birden anladım: ustam, her an yakın içime,

birden anladım: gökyüzüne bakarken bir gece,bir yıldız düştü kalbime,

ne kadar uzaksa yıldız,
o kadar yakındır gerçeğe.
çünkü hakikat
hep suskun olur,
hep parlayarak konuşur.

insan dediğin dostum,
bir nefestir, geçicidir.
ama bir söz bırakırsa geriye,
işte o zaman kalıcıdır.
bazen bir şiirdir,
bazen bir gözyaşı…
ama en çok da
"anlaşıldım" diyebildiği andır ömrün kıymeti.

Hasan Belek
19 06 25
Akçay