Küçük çocuk bülbül sesiyle uyurdu
hatırladım birden ben o çocuğu
unutmuş gitmiştim
yüzü silinmiş sararmış bir fotoğraftan ibaret
aklımda kalan tek şey mahzunluğu

Küçük çocuk bülbülün sesine sevdalıydı
bülbül güle
gülün kokusu tepeden tırnağa sinerdi tüylerine
bülbülün döktüğü yaşlardan utanırdı gül
yanakları pembeleşirdi

Bülbül güle kucak açardı
gülün dikenleri sinesine batardı
sabahlara kadar feryat figan ağlardı
onlar bir türlü kavuşamayan aşıklardı

Gül kokardı sokaklar
bahçeler ve odalar buram buram
kokusunu alabilir misiniz, uzun uzun anlatsam

Güle hasret gönlüme dökülür gül yaprakları
bülbül terki diyar eylemiş
Hamiyet Yüceses’e benzemiş

Gülsüz bülbül olur mu
insanlara seslenmiş
gülümü verin bana, dayanamam gayrı ondan ayrı yaşamaya
insanlar insafa gelmiş
gül dikmişler, her toprak parçasına gül dikmişler
Bülbül geri gelsin diye dualar etmişler...

Gülhan Çeliktaş