Bazı şairlerin kalemlerinin miti vardır, tılsımı vardır ve entelektüel bir sunumu ve unik üslubu vardır.
Ve okuyucusunu, kaleminin büyüleyiciliği ile, adeta bir sanat galerisinde dolaştırır. Şaşırtır, öğretir, sevindirir, hüzünlendirir, sinirlendirir ve onun iç ve dış sınırlarını aşmasında klavuzluk yapar, teşvik eder; merağını pekiştirir...

Kısacası şair, bir başka perspektifin, derinliğin var olduğunu anlatır, değişime, yeniliğe teşvik eder...
İşte bu eylem - bireysel planda- iç devrimi kaçınılmaz kılar, (en iyi ihtimalle tabii) Ve belki de, kişinin kendini sorgulamasını, tüm eksikleri ve zaaflarıyla birlikte, kendine eleştirel bir gözle bakmasını, çeki düzen vermesini sağlar...

Söylemek istediğim (çok uzattım galiba, af oal!); kaleminizdeki potansiyel ve kalite, yazılanın lirizmini ve pathos'unu öyle bir bilgelik ve duyarlılıkla önümüze sunuyor ki; algılanan ve kavranan "şey" (en azından benim için bu böyle) istenen ölçüde ifade edilemiyor, yorumlanamıyor; çünkü hem düzeym-iz yetersiz, hem de sözcükler kifayetsiz kalıyor.

Velhasıl, değerli şair; şiirinize ve size, çok teşekkür ediyorum.
İyi ki, yazıyorsunuz ve iyi ki kaleminizle karşılaşmışım, diyorum.

Çok saygı, selam ile.

Modern hayatın dijital bir parçası olan telefonla olan kişisel ve duygusal ilişkiyi çok güzel yansıtıyor. Telefonun sadece bir araç değil, aynı zamanda sırdaş, hatırlatıcı, sevgi taşıyıcısı ve bir tür sessiz dost olduğu hissettirilmiş.

Aynı zamanda şiirde samimi bir içtenlik, kırılganlık ve sevgi teması var.

Tebrikler

Saygılarımla hocam🙏