İki bardak çay koydum akşamın kıyısına
tabağına düşen ay, titreyerek baktı bana
cam buğusuna yazdım
gelmeyecek olanın hatırası da demli


şeker atmadım
kırık dökük sözlerin acısını alsın diye değil,
acıya alışkın dudaklarım vardı zaten


dumanı yükseldi bardağın,
bir türkü gibi usul usul,
sanki yaylanın yalnızlığında
bir kadının saçlarını taradığı an gibi

çay, eski bir dost gibi konuşur benle
harf harf dökülür zamanın içinden
kaşık, dönüp durur
bir yolcunun haritasız telaşı gibi


bir yudumda unutulmuş evler var
kanepede kalmış bir gömlek kokusu
annemin sesiyle örtülü bir çocukluk,
ve soba başında uyuyakalan düşler


bir zamanlar
seninle içilen çaylarda gizliydi gülüşlerimiz
o fincana eğilişin
bütün ömrüme sığmayan bir bakıştı
sözsüz, ama her şeyi anlatan


sen çayı hep açık severdin,
ben demi koyu
arada kalırdı kalbimiz,
ikimizin tam ortasında
duru bir sükût gibi


birlikte içilen çay,
sadece içecek değil,
bir masanın etrafına kurulmuş
sessiz bir anlaşmaydı
kaşıklar sustuğunda başlayan


hâlâ masada iki çay bardağı durur bazen
birini sen içmiş gibi bırakırım hep
sıcaklığı hayalimden
buğusu yokluğundan gelir
ve ben, kendi çayımdan içerken
seninkini bekleyen o eski hâlime
yavaşça dönüp bakarım


ve şimdi,
her yudumda seni biraz daha
unutmuyorum