üzülüyorum demem yasak
tüh demem vah demem yasak
kendimi sıka sıka tükeniyorum
inanın aslında
çok üzülüyorum

bu sene sanki her şey tersine döndü
pırıl pırıl hayaller umutlar söndü
güvendiğim kişiler tersini döndü
üzülmemek mümkün mü,
üzülüyorum

üzülmüyormuş gibi yaparken
hayat kendi rutininde akarken
bahtımıza doğan güneş batarken
kendi kendimi yiyorum
kahrola kahrola üzülüyorum

zararlı demeden rasgele
abur cubur bolca şeker yiyorum
kim bilir belki de intihar ediyorum
mahvola mahvola üzülüyorum

her sabah kendime söz veriyorum
Allah bizi üzenleri üzer diyorum
lakin kalbime laf anlatamıyorum
gebere gebere üzülüyorum

değer verdiklerimiz değersizleştirdiler
mert dediklerimiz namertleştiler
demek ki kandırdılar aslında kalleştiler

bu derece saf olduğuma inanamıyorum
haksızlıkları içime içime dolduruyorum
hayat ağacından koparak üzülüyorum...

Gülhan Çeliktaş