BİLGİNİN IŞIĞINDA ..

Bir fısıltı önce,
Belki anne ninnisinde gizli,
Merakla başlayan o ilk soru.
Sonra kelimeler dökülür zihne, hece hece,
Eski kitapların sararmış, kutsal sayfalarından,
Yıldızların göğe yazdığı sessiz destanlardan,
Bir çocuğun yargısız, saf bakışından,
Ya da toprağın binlerce yıllık derin sessizliğinden.

Akıp gelir bilgi, durmaksızın,
İnternetin sonsuz, karmaşık ağlarından,
Bir ustanın nasırlı, hünerli ellerinden,
Acıtan bir hatanın öğrettiği dersten,
Müziğin notalara sığmayan büyüsünden.

Bilgi,
Bazen keskin bir kılıç,
Paslı zincirleri kıran, karanlığı yaran,
Önyargı duvarlarını yıkan.
Bazen ılık, şefkatli bir yağmur,
Çorak kalmış ruhları umutla yeşerten.

Bazen de ağır bir zırh,
Anlamanın getirdiği yükle koruyan.
Birikir damla damla, sabırla, inatla,
Uykusuz gecelerde, uzun yolculuklarda.

Bazen düğüm olur zihinde,
Çözülmez sanılan kör bir yumak.
Sonra ansızın bir ışık yanar içerde,
Farklı renkler birleşir, anlam birden doğar.
Genişler ufuklar, dün dardı, bugün engin,
Dün bilinmeyen, bugün hayatın parçası olur.

Ama her cevap, her keşif,
Yeni, daha derin sorular doğurur peşinde.
Bilmek yolculuktur çünkü, varmak değil.
Ne kadar bilirsen bil, ne kadar öğrenirsen öğren,
Bir okyanusun sadece kıyısındasın yine.

O sonsuz maviliğe, o derinliğe bir özlem,
Bitmeyen, soluksuz bir arayıştır bilgi.
Hem kanat verir ruhuna, özgürleştirir,
Hem öğretir ne kadar küçük, ne kadar aciz olduğunu evrende.
Bilmek, sadece görmek değil artık,
Anlamaktır gördüğünü, hissetmektir derinde.

Ve taşımaktır ağırlığını o anlayışın,
Sessiz kalamamaktır haksızlık karşısında,
Paylaşmaktır bulduğun incileri, ekmeği böler gibi cömertçe.
Okyanus sadece su değil çünkü,
Derinliktir, yaşamdır, anlatılmaz bir gizemdir.

Bilgi de öyle, sadece harf değil, rakam değil,
Anlayıştır, bağ kurmaktır, belki de bilgeliktir usulca gelen.
Kendini ve kâinatı yeniden keşfetmektir her gün...

Hasan Belek
05 05 25
Akçay