başımı göğsüne koyup uyusam
sarsan beni sevsen korusan toprak ana
sarsılırsın uğuldarsın misafirler ağırlarsın
beni de kucağına alırsın cananım toprak ana
sen merhametle çoğalan okyanus ben balığım
sen tenhasın ben düşünceler istilasıyla kalabalığım
kavrulurum çevrilirim doğrulurum eriyen kendi yağım

ah toprak ana gelincikler papatyalar sarayının sultanı
incitmezsin korkutmazsın ağlatmazsın sen bağrında yatanı
ver bir tutam gönlümde tüten yemyeşil çimen kokusunu
bozamaz kimse bu kalleş dünyadan sana düşenin uykusunu
şarkın kulağımı okşasın notasız enstrümansız melodisiyle
mis kokun cennetten gelsin al beyaz pembe gülleriyle
ağaç kökleri okşasın cılız saçlarımı şefkatli elleriyle

ezeli bağrında milyarlarca çocuğunu saklıyorsun toprak ana
beni de al ne olur yoruldum çok yoruldum al beni de koynuna
hayatta bir yüce amacım olamadı ne yazık, dünümden yarınıma
ne yapsam ne etsem boşa giden savrulan işe yaramayan bir çaba
aşk sevgi demişim koca bir hayal kırıklığı, aldanıp inanmışım seraba
koydu gitti beni bu dünya hapishanesinde yalnız başıma ana baba
toprak ana, sen naziksin kibarsın, özverilisin ,lakin insan kaba saba

anaların anasısın hastaların ilacısın, yetimin tesellisi garibin sığınağısın
zamanım geldi geçiyor, haydi durma, artık beni de kucağına çağırmalısın...

Gülhan Çeliktaş