Bir pencere var, gözümde eski,
Camında buğu, içimde sisli.
Her sabah ona döner bakışım,
Geçmişten kalma bir hatıra gibi.

Bir perde uçuşur rüzgârla hafif,
Sanki sen geçersin içinden gizli.
Gökyüzü solgun, umutlar silik,
Gülüşün kalmış sanki geride sessiz.

Geceleri yıldızları sayarım,
O pencereden dökülür düşler.
Bir zamanlar sen vardın oralarda,
Şimdi yalnızlıkla örülür köşeler.

Zaman akmaz orda, durur usulca,
Bir resim gibi, dondurulmuş an.
Dokunsam kırılır camın ardından,
Sesinde hâlâ o eski şarkıdan.

Pervazında solmuş bir menekşe,
Senin sevdiğin renkten hâlâ iz.
Bir yaz akşamı gülüşün düşer,
Perdeye vurunca gölgemiz giz.

Gelen geçer, kimse bilmez beni,
O pencerenin ardındaki seni.
İçimde saklı bin yıllık özlem,
Anlatır her gece sessizce seni.

Kapanmaz o pencere hiçbir vakit,
Kapansa da yüreğim açık sana.
Ne zaman baksam, orda bir çift göz,
Dalıyor geçmişten bugüne bana.

Son bir bakış, son bir nefes gibi,
Pencereye yazdım son şiiri.
Rüzgâr okurken satır aramı,
Adını fısıldar hüzünle biri.
@NURAL BEKTAŞLI