Parmak uçlarına
Basa basa
Taşıp geçersin
Boşver sen
Kimselere çaktırmadan
Şöyle
Kenardan kenardan
Süzülüp
Sızarsın içeri hafifçe

Olsun ne zamandır
Görünmez gibi
Uyumaz gezersin
Tırtıllar misali
Dolanıp durursun
Dışardan bakınırsın
Aralarından öylece

Kimseler umursamaz
Sormazlar, merak etmez de
Varlığını anımsamayanlar
Ararlar mı yokluğunu

Kaç yaprağa vuruldu ki
Yolun vaktiyle
Kaç göğe kanatlandı
Zımbalandı
Kaç kere delinip geçti de
Hırpalandı

Ne olurdu senle
Bir türkü söylenseydik
Fısıldısaydık
Sayıklasaydık karşılıklı

Tellere bassaydık
Notaları koparsaydık
Sazları titretseydik
Kazınsaydık baş harflerle
Eklenseydik gövdelere
Efsanelere
Masallara
Ne olurdu…

Bir iki figür
Bir kaç solo
Sallansaydık
Saklansaydık
Ve yakalasaydık
Seni, beni, kelebekleri


Ne olurdu
Eksilir miydi
İplikleri, iğneleri
Bir kerecik
Yalandan da olsa
Ben de sevdim
Aşığım be, desen
Desen, desen
Söylensen
De çatlatmasan
Suskun motifleri

Sakın ama
Sakın kozanda
Soldurma ipekleri
Nemli nemli mendillerle
Sarılırken yâre

Yar bildiğin
Gözen’ekleri…