Bir toparlaya bilse
Tane tane
O içinin de içinde, titretenleri

…


O derince frekanslarından
Hücrelerine doğru
İğnelercesine gibi batarken
Eğilmeleri
Bükülmeleri

Sarıp sarmaladığı
Her dizenin dokusunda
Isıtıp yakarken, yara bereleri
Öyle çekinircesine mi
Öyle ürkek, itinalı
Öyle pasifleyen heceleri

Ne boşluğundan faydalanabirlirdi
Sessizliğinin
Ne fırsatçılık peşinde, olabilirdirdi
Duraksayan ritimlerinin

Öyle irdelip öyle deşerdeki
Ağrılarını, o panik sancıların
Susturmayı bilircesine gizlenen
İçine akıtan satırlarında

Ve hep yakışırken an’ı yerine
Işığına, hâli rengine
Eserinden
Zamansızlığa

Nice cevherlerden nehirleri
Pençelerken sinirleri
Ve toplar damarlarında
Asılı kalır gibi kalemi

Bedelini öderken bile
Öleceğini mi sanırdı, her eşikte
Üstüne alınıp da yanılırcasına
Düşürürken eğimi, uçurumuna

Oysa her kanatlanacakken aldanışı
Her kabartışında, teslim oluşu
Ve kül ederken sabrıyla
Dengeleyen duruşu
O keskin başlıklarında

…

Öylece uzaktan
Uzanırcasına
Sarılabildiği her harfi

Lütuf bildi
Yüzünü, yüzü
Ellerini, elleri

Ve
Neyi zannederse etsin
Neyi kuruntu

Yine de
Çekti, içinden içine
O Nefesini…
Kokusunu…