Çok sevmiştik biz seni,ne çok sevmiştik
nasıl da yüreğimizin orta yerinde sana
zümrüt ve elmastan bir köşk yapıvermiştik
çünkü cennetten gelmiş biri gibiydin
gülüşün pek güzeldi çok sevimliydin
hepimizin ayrı ayrı güvenini kazandın
aşırı ilgi gösterdin hepimizi inandırdın...

Bir bilebilseydin sana olan sevgimizi
üzebilir miydin hiç ansızın hepimizi
bilseydim sonunun böyle olacağını
vermezdim bunca değer,
kurmazdım kalp bağını...

Tekrarlamak huyumdur elimde değil
yine söyleyeceğim vallahi billahi
niye böyle aşırı sevdik ki biz seni
sorduğum her soru
dönüp yüzümde patlıyor
her geçen gün yaşanan gerçek
içime içime batıyor...

Değmezmiş diyebilmeyi
soğumuş sönmüş köz olabilmeyi
isterdim amaan boşver değmezmiş diyebilmeyi
ah yakışmadı ki sana böyle davranmak
çok verici fedakarken kendin odaklı olmak
hangimiz huzur istemeyiz
kim ister hır gürle ömür tüketmek
karşındakini haksız görecektiysen
niye özveri isteyen böyle bir yola çıktın
madem sabredemeyecektin
yarı yoldan dönecektin
yetişkin, olgun insan zannedilirken
dönek birisi mi denecektin?..

İşte hayalin gözümün önünden gitmiyor şu an
nasıl etkiledin hepimizi sarmıştı mavi şuan
kaç harap kalp bıraktın ardında biliyor musun
vicdanın rahat mı,rahat uyuyor musun...

Keşke tanımamış olsaydık
keşke inanıp sevmemiş
bağrımıza basmamış olsaydık
kendime soruyorum,
niçin böyle kolay aldandık
ağırıma gidiyor,üzülür gibi yapışın
ipek gibi bir eli bir anda bırakışın...

İnsanı tanımak imkansız
anlaşamamak diye bir şey varsa eğer
dön de aynada bir kendine bak
hep mi karşıdaki suçludur
kabahat daima iki uçludur...

Sana en ağır sözleri
söyleyemiyorum
dilim bağlanmış gibi
evim başıma yıkılmış gibi
baharım olmuş kara kış gibi
yine de ilenemiyorum...

Pişmanlık duymazsın,yordun çok üzdün bizi
ardına bakmadan manen zarara ziyana uğrattın hepimizi...



Gülhan Çeliktaş