Ağladım ben bu sabah ağladım
mahzundu kuşlar
tatsızdı aşlar...

Çirkin çıkıyor çocuğun sesi
bozulmuş ayarı bozuk ötesi
gördüm de bu hali şaştım ağladım...

Gülmek istiyordum gülemedim ki
ayıklayamadım taşını attım pirinci
kalmayınca içimde yaşam sevinci
yüzümü kanatlarımın arasına gömdüm ağladım...

Ben bir kuşum kanadımı kırdılar
uçacaktım acımadan vurdular
bir köşede kimsesizce ağladım...

Ayırdılar sevdiklerimden alıp da beni
çirkin sesli çocuk susmuyor hata bende mi
bunca haksızlığa isyan ettim ağladım...

İster tüylerimi yolsunlar ateşlere atsınlar
üzerime benzin döküp yaksınlar
neşelenip kahkahalar atsınlar
durduramaz beni kör kuyular...

Ağlayanlar da gülecek bir gün
mutlu sabahlar gelecek bir gün
gönlüm muradına erecek bir gün
gülmek umudunu koynuma sardım ağladım...

Küllerinden doğar zümrüdü anka kuşları
hiçbir engel yıldıramaz onları
aşıp nice zorlu yolları
muradıma varacağımı bile bile ağladım...


Gülhan Çeliktaş