Bir damla gülümsemek
burnundan gelir mi insanın
oysa değeri bilinmeliydi yaşanan her anın...

Nerdeyse gülecektim
hava güzeldi
su serin...

Nefes alabiliyordum hâlâ
yürüyebiliyordum
yutabiliyordum sıcacık pideyi...

Ne oldu anlamıyorum
neden gülemiyoruz
kim sabote ediyor içimizin neş’esini...

Bahar geldi cıvıl cıvıl
yağmur yağdı şırıl şırıl
yaş döküyor sevincim zırıl zırıl...

Bir gülüş satın alabilseydim
bölseydim önce yüze sonra bine
dağıtabilseydim gülemeyenlerin kalplerine...

Nerdeyse mutlu olduğuma inanacaktım
sevdiklerim mutlu olsunlar önce
ben sonra nemalanayım...

Güldüremiyorum gül yüzlümü
Allahım onun güldür yüzünü
ferahlık ver genişletip özünü...

Nerdeyse gülecektim
fakat o gülmeden gülemem
söylemez anlatmaz derdi nedir bilemem...

Derdini söylemeyen derman bulur mu
güvenip de açılmazsa çare kalır mı
konuşmadan iletişim olur mu...

Çok yaklaşmıştım
sanki mutluluk kucağımdaydı
onun neşesizliği ruhuma hüzün yaydı...

Yine gülümsemesi için
dua ediyorum için için
lakin soruyorum neden niçin?..


Gülhan Çeliktaş